Skip to content

337

2017/01/17

Nire esperientzieraren txikitasunetik, marrazkiaren “izana” edo “gauza” (objetua) ez da sekula akastuna bilakatzen; alderantziz marrazkiak izaten ditu sarritan akatsak. Marrazkiak ez dio sekula eusten orainari.
Aitortu behar dut ados nagoela (nire buruarekin) berresten dudanean marraztearen xedea agerian den kontraesan baten aitormena edo adiskidetzea dela: ausentzia eta presentziaren artean gertatzen den kontraesan hori, hain zuzen konpontzea.
Marraztea, “ez dagoena” marrazkiarekin lotzea da, geroago norbaitek kontenplatuko duenean. Horregatik, marrazkiak, bere baitan hartu nahi izan arren presentzia bat (“gauza” edo “izana”), benetan bere ausentziaz arduratzen da.
Baina, non dago ausentzia? Oso urrun edo hemen ondoan baina ikusi ezin? Nik uste dut hementxe dagoela.
Marrazkien doahintza handiena giza izpirituaren esentzian datza. Marrazkiak, hospitalitatea eskaintzen dio gurekin dagoen lagun ikustezin horri.

336

2017/01/15

335

2017/01/05

334

2016/12/31

333

2016/12/31

332

2016/12/31

331

2016/12/31